วันนี้ ลองมานั่งเปิดทบทวน สมุดโน้ต เล่มหนึ่งที่หนา ๆ
และอยุ่กับเอิร์ดมาตั้งแต่ เริ่มสมัคร เมื่อ 4ปี ก่อนตอน ม.5
ตอนนี้มันเก่าและ ทรุดโทรมมากมาย แต่
เราก็ยังเขียนมันต่อไปจนกว่ามันจะหมดหน้ากระดาษ
เขียนมันมาตลอด 4ปี เต็ม ไม่ว่าจะ ทุกข์ สุข เศร้า อกหัก ร้องไห้
entrance ไม่ติด ทะเลาะกับแฟน ไม่ว่าจะเรือ่งอะไร มันก็เป็นความทรงจำ
ของเอิร์ดมาตลอด 4 ปี เต็มๆ
สมุดเล่มนี้ มีทั้ง มิตรภาพ จากเพื่อนๆ มิตรภาพ จากทุกๆคน ที่ลองมาเปิดดู มาพลิกดูมัน
แต่เมื่อมันถึงเวลาที่สมควรจะซ่อมแซมมัน
ก็มีคน อยู่ 2 คน มาช่วยเอิร์ดซ่อมมัน
ทำปกมันใหม่ ทำ รูปแบบมันใหม่ ให้มันยังคงทน
อยู่กับเราไปนานๆ ถึงแม้ว่า บางครั้ง
การทำมันใหม่ อาจจะไม่เหมือน สมุดโน้ตเล่มเก่าของเราที่ทั้ง มีฝุ่นเกาะ มีรอยขาด
ก็ตามที เราอาจจะมีความรู้สึกแปลกตา
ไม่ชอบสมุดโน้ตอันเก่าที่ปรับมาทำใหม่แต่
ในใจเรา อยากให้มันกลับเป็นแบบ เก่าๆ ที่ เราไม่ถนอม มันหรือ......?
ยังไงมันก็คือความทรงจำของเรา ที่ เขียนตลอดเรื่อยมา
ผ่าน ทุกข์ ผ่าน หนาว มาด้วยกันกับเรา
คอยบันทึกข้อความ ที่เราอยากจะเก็บใว้ในความทรงจำ
ไม่ว่าจะช่วงที่เรา เลิกกับใคร รักกับใคร
ทะเลาะกับใคร คิดถึงใคร หรืออีกหลายๆอย่าง ถึงแม้ว่า
ความรู้สึกที่ สมุดโน้ต โดน ปรับทำใหม่
หลายๆคน อาจจะไม่ชอบ อยากให้มันเหมอืนเดิม
แต่คุณลองนึกถึงมันไหมว่า มันก็มีหัวใจของมัน
ที่อยากจะทำให้เจ้าของ ของมันมีความสุขว่า มันกลับมาใหม่เหมือนเดิม
เหมือนตอนที่เริ่มเขียน หน้ากระดาหน้าแรก ในความทรงจำของเรานั้น
อาจจะลืมไปแล้วก็ได้ว่า หน้าแรกของเราเขียนเรื่องอะไร
แต่สมุดโน้ต เล่มนี้ก็ยังคงมีความทรงจำอยู่
ถึงแม้ว่า เราอาจจะฉีกมันออกไปหลายหน้าแล้วก็ตามที
ถึงแม้บางครั้ง หน้าที่เราเขียนไป มันอาจจะทำร้ายใจเรา
จนไม่อยากที่จะหันมามองมัน มาแล มัน แต่มันก็ยังรอให้เรา
มาเขียนความทรงจำใส่เสมอๆ
เพียงแค่มาแตะมันบ้าง มาแล มันบ้าง ก็ทำให้เรามีความสุขได้
ที่อย่างน้อยเราก็มีความทรงจำอยุ่
แค่เปิดแค่พลิก มันก็พอแล้ว
แค่อยากจะบอกว่า แม้ว่า
สมุดโน้ต เล่มเล็กเล่ม นี้จะเปลี่ยนไปจากเดิม
แต่มันก็คือความทรงจำของเราที่ บรรจง เขียนมันลงไป
ก็เท่านั้นเอง.............
รัก storythai จัง
Bubuxar
